Op bivak

”t Is niet zo lang’, zeg ik. ‘Vier nachtjes. Vijf dagen. Ge gaat zien, die zijn zo voorbij.’ Ik, dus. Aan de vooravond van haar allereerste Chirobivak.

Moed inpratend. Sussend. Geruststellend. Enthousiast makend.

De bus vertrekt zondag trouwens pas tegen de middag. En donderdag zien we mekaar weer, net nà de middag.
Dat zijn dus maar drie daagjes zonder mekaar.

’t Zullen goed gevulde dagen worden. Dagen van samen allerlei dingen doen. Van wandelen en spelen. Opruimen en koken. Bijvoorbeeld. Van samen eten. En wat afwassen, ja. Dat hoort erbij. De tijd gaat trouwens sneller, tijdens het afwassen. ’t Is echt. En ondertussen kan je hoofd helemaal leeglopen. Net als de afwasbak nadien. Zodat er plaats voor nieuwe dingen. Ook in je hoofd.

’t Gaan drukke dagen worden. Mekaar missen? Daar gaat geen tijd voor zijn.

‘Ge gaat dat zien. Die Chirobivak gaat voorbij zijn voordat ge ’t weet.’

Behalve ’s avonds.

Wanneer mijn was gedaan is. En de strijk. Wanneer er gekookt is. En afgewassen. Hoofd en wasbak leeggelopen zijn.

Wanneer jullie beginnen met het avondspel en de muggenmelk bovenhalen. Wanneer het bivaklied door de luidsprekers schalt. En jullie moegespeeld en met nog heel erg zwarte knieën in de kring gaan hangen…

dan mis ik je toch wel heel erg.

‘Maar ’t is niet zo lang’, zeg ik. ‘Vier nachtjes. Vijf dagen. Ge gaat zien, die zijn zo voorbij.’ Ik, dus. Mezelf moed inpratend. ’t Is mijn allereerste Chirobivak-als-mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s