Over onuitgepakte cadeaus

Ik ben op zoek naar een job. Meer opdrachten. Meer werk. En ik ben niet de enige. Dagelijks reageren enkele honderden (duizenden?) mensen op vers uitgeschreven vacatures.

In mijn geval gebeurt dat elke keer met veel enthousiasme en weloverwogen. Want ik begin niet aan een sollicitatie wanneer ik geen goesting heb. Wanneer het bedrijf me niet aanspreekt. Of wanneer de sector me niet ligt. Selectief? Hoge eisen? Ja, hoor. Net als de bedrijven waarvoor ik wil werken: high standards en liefst een great mind that thinks alike.Terecht.

Zo’n sollicitatiebrief schrijven is, zeker als tekstschrijver, een opdracht op maat. Want ik werk niet met templates of generieke mails. Nooit doe ik van ‘copy-paste’. Ja ok, ik heb een basis van waaruit ik begin te schrijven. De call to action is immers dezelfde bij elke sollicitatie: Neem mij aan! *op en neer springend met één vingertje in de lucht*

Maar het is geen bandwerk. Het is telkens opnieuw op zoek gaan naar een tone of voice die zorgt voor contact. Tussen mij en de lezer. Tussen de vreemde en de insider. Het is een evenwichtsoefening tussen tonen wat (ik) kan en antwoorden op wat het bedrijf vraagt.

Dat doe je niet in één-twee-drie. Dat vraagt tijd. Wanneer je dat goed wil doen (en dat wil ik, want: Neem mij aan! *op en neer springend met één vingertje in de lucht*). Het is een proces. Eentje waarin je jezelf steekt. Waarin je jezelf wegschrijft. Wegschenkt.

Het is een fraai verpakt cadeau, zo’n sollicitatietekst. Met netjes gevouwen randen en secuur dichtgeplakte lipjes. Met een geduldig geknoopte strik on top. Een cadeau waarvan je hoopt dat de ontvanger het graag wil openen. Dat hij benieuwd is naar de inhoud. Dat hij met evenveel zorgvuldigheid – en een beetje spanning – de strik losmaakt en de plakband verwijdert. Dat hij zachtjes (!) schudt met het pakje voor hij het opent. En het dan behoedzaam uitpakt.

’t Is zo’n kerstcadeau waarvoor je de halve provincie afschuimde. En een kwart van het internet. Eentje dat je zò graag wil afgeven. Gewoon om de reactie van de ontvanger te kunnen zien.

Zoiets. Ongeveer.

En net als op kerstavond, zit ik daarna als sollicitant/cadeauschenker op het puntje van mijn stoel. Te wachten op een reactie…

Maar die komt er vaak niet. Geen antwoord op mijn mailtje. Geen ‘dankjewel, goed ontvangen’. Geen afwijzing. Geen uitnodiging. Niks. Noppes. Nada.

Ik zoek verklaringen. Er zijn er genoeg. Die me geruststellen en verzekeren dat mijn mailtje niet ergens in de matrixrondzwerft. Godsverlaten en – vergeten.

Misschien geraakte mijn mailtje ondergesneeuwd in een mailblizzard die zijn weerga niet kende. Kan gebeuren. Ook mij overkomt dat soms. Daarom de gentle reminder, een paar dagen later. Een berichtje om te vragen of ‘je mijn vorige mail/sollicitatiebrief ontvangen hebt’. En heel soms krijg ik dan toch nog een antwoord. Meestal krijg ik niks. Noppes. Nada.

Misschien suckte mijn mailtje. Voelde ik het bedrijf niet aan. Stonden er fouten in de tekst. Of stuurde ik een recept van stoofvlees door. En ben je meer een Pascale Naessens-fan dan een Jeroen Meus-adept. Çava. Even goeie vrienden.

Of misschien was ik niet de geschikte kandidaat. Werd de sollicitatieprocedure afgesloten. Is het bedrijf van gedachte veranderd of stond er op de boekhouding eigenlijk al iemand klaar om die job in te nemen. Fine. Prima. Super.

Dat snap ik. En ik hoef geen verantwoording. Geen uitleg. Geen uitgebreide verontschuldiging of afwijzing-op-maat.

Wat ik dan wel zou willen? Een teken van leven. Een bevestiging dat mijn cadeau aangekomen is. Dat het leveringsadres juist was. Dat ik opgemerkt werd.

Een ‘Hoi! Dankjewel, we kregen je mail’ zou tof zijn. Of ‘Het is nu erg druk, maar ik zag je mail en ik zal even tijd maken om het papier er zorgvuldig af te halen en dan laat ik je nog weten of ik het een tof cadeau vind of eigenlijk gewoon rommel.’ Zelfs met ‘Mjah. Allez. Een antwoord omdat het moet’, zou ik content zijn.

Dan kan ik on moven. Wachten op verdere feedback. Of stoppen met wachten.

Want zo’n klein tekstje maakt verschil.

En weet je wat (en nu komt de clue van het hele verhaal)? Ik kan het zelfs voor je schrijven.

Dus: Neem mij aan! *op en neer springend met één vingertje in de lucht*

Of: Gimme job. I give you words.

P.S.: Ik krijg af en toe wél een antwoord, hoor. Om me te zeggen dat er nu geen opdrachten zijn, maar dat mijn gegevens bijgehouden worden. Of om me uit te nodigen voor een gesprek. Dat zijn de kostbaarste. Tijd krijgen. Me like. En heel soms zijn dat dan ook hele grappige reacties. Van mensen die moeten lachen met m’n verhaal en ook een verhaal terugschrijven. Merci daarvoor. Want daar kruipt tijd in.’t Is een cadeau, zo een reactie. En ik zit op het puntje van m’n stoel, vol verwachting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s