Boterhammetjes met mayonaise

’t Is zondag. En ik heb het gevoel dat we gewoon wachten tot de volgende activiteit. Tot het eten. Tot we kunnen gaan zwemmen. Of fietsen.
We hangen wat. We schnabbelen wat. We kijken wat naar buiten, naar tv, naar de tablet.
Een begrafenis gisteren zweemt nog na.

Ze hangt ertussen. Onze kleuter.
Letterlijk. Ze weet met zichzelf geen blijf. Benen omhoog. Tegen de rugleuning, of toch maar opzij. Op mama. Hoofd tegen papa. Hoofd naar achteren. Kleuter ondersteboven.

Ik stel voor om iets te kleuren. Nee.
Om met de poppen te spelen. Ook niet.
Iets te knutselen? (Voor) Te lezen? Nee. Nee. Nee!
Ze wil naar buiten. Gaan fietsen. Met haar nieuwe coole helm op.
We kijken door het raam. Dikke druppels rollen naar beneden.
Geen optie, naar buiten in dit weer.

We speelden daarnet al gezelschapsspelletjes en we keken een film. Al m’n ideeën werden verworpen. Ik geef het op.
Misschien moet ze dan maar even zelf spelen. In haar eentje. Dat kàn.
Dan kunnen mama en papa ook even rusten. Hangen.

Ze is boos. Omdat we nooit met haar spelen. Vindt zij. Dikke druppels rollen over haar wangen.
Ik voel me schuldig. Ik zou misschien nog even ‘mama’tje en papa’tje’ kunnen meespelen. Of poppenkast. Of winkeltje. Vind ik echt niet leuk. Maar zij wel.
Of we zouden samen de was kunnen opplooien. Dat vindt ze ook nog wel ok. Een beetje memory, de sokkenparen zoeken in de mand. Als ik werk, dan doet ze wel mee.

En toch stel ik het niet voor. Ik ben echt ook even toe aan niksen.
Sowieso al niet makkelijk. Toegeven dat de input wat veel is geweest. Dat ik moe ben.
Dat m’n hoofd vol watten zit.

Ze mokt. Gaat achter het hoekje, in de keuken, zitten pruilen.
Het vraagt discipline van mij om haar niet aan te halen en toe te geven.
Ik laat haar doen.
Neemt na tien minuten een bordje uit de kast en een boterham uit de zak.
Pakt komkommerschijfjes, tomaatjes en beleg.
En begint boterhammetjes te maken. Zomaar.

Twee minuten later krijg ik er eentje. Met een dikke laag mayonaise.
En een even dikke knuffel.
‘Omdat ik zo veel van je hou, mama! Je bent de liefste van de wereld!’

Het smaakt nog wel.
En misschien doe ik het zo slecht nog niet, dat opvoeden.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s