Overrated

De nachten duren lang, de jaren kort.

’t Is echt. Ik hoef het geen enkele mama of papa te vertellen.
Die eerste babymaanden zijn een training in functioneren zonder slaap. Of met maar een klein beetje. De laatste maanden zwangerschap al een prima voorbereiding daarop, trouwens.

En dat lukt, hoor. Echt. Slaap is overrated. Je kan best zonder slaap. Ok, je vergeet wel eens iets, bent wat emotioneler of legt dingen op verkeerde plekken – vooral dat laatste. Zo vaak.
Maar dat zijn schoonheidsfoutjes. Die iedereen kunnen overkomen. Toch?

En omdat je weet dat het slechts een kwestie van weken of maanden is, die zwaar onderbroken nachten, ga je gewoon door. Er schijnt immers licht aan het einde van die donkere tunnel. ’t Is een fase.
Alles is een fase. Sommige fases duren wat langer. Volgens mij zijn er zelfs die 18 jaar of langer blijven duren.

We hadden geluk. Onze baby sliep door na zes weken. Zalig. Eindelijk een beetje slaap inhalen. Wat energie verzamelen. Minder dingen op verkeerde plekken. Minder vergeetachtigheid. Super.
Onlangs herinnerde Facebook me aan die periode: ‘We hebben een baby’tje dat de nachtrust van papa en mama respecteert!’. Allright!

’t Was een fase. Dat doorslapen. Die welgeteld drie weken duurde. En daarna voorgoed passé was. Slaap is overrated. 
We geraakten eraan gewoon.
Er was na verloop van tijd wel wat beterschap. En we probeerden zoveel om het makkelijker te maken.

Maar moesten uiteindelijk gewoon accepteren dat de meeste nachten niet meer uit één stuk bestonden, maar uit kleine, korte droompjes. Met daartussen tripjes naar de wc, dekentjes goed leggen, drinkflessen aangeven en lichten op de gang aansteken. Ook nog na vijf jaar.

Sinds kort kunnen we de nacht wel wat rekken. Zodat hij duurt tot 7 uur. Of in het weekend, met wat geluk, tot 8 uur. Nog even onderbroken, maar dankzij pré-ontbijt (cornflakes in kleuterbed) en Dr. Pandaspelletjes op de tablet, kunnen papa en mama zich nog eens omdraaien – ook als de zon al op is.
Zeker nu het lente wordt en het licht sneller de slaapkamers binnendringt.

En hoewel ik al leerde dat koffie meestal beter smaakt voor de wekker afloopt, vind ik het toch wel fijn dat ik af en toe in staat ben de melk terug te vinden op de plek waar ze hoort te staan. In de ijskast. En niet naast de wasmachine.

(En dat de jaren kort duren…dat klopt ook. ’t maakt me wat emotioneel. We worden gelijken. Helemaal nu er een tandje losstaat.) 

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s