Alles moet nu (niet)!

Ik moet nog even een telefoontje doen. Vorige week eigenlijk al. Maar ’t kwam er niet van. Dus: nu. Eerst. Voor ik het vergeet. Voor er weer iets tussen komt. Voor er weer íemand tussen komt. En dat mailtje moet dringend mijn postvak uit. Ik had het gisteren al beloofd: als iedereen onder zeven slaapt, stuur ik het door. Maar toen dat het geval was en het huis in de stilte van regelmatig ademende kinderen werd gedompeld, hing ik zelf half slapend in de zetel. ’t Moet dus écht weg vandaag. Er is een deadline. Tik-tak.

Ik begin te koken – letterlijk. Om vijf uur. ’s Avonds. Voor alle duidelijkheid. Maar wat me normaal gezien een kwartier kost, neemt nu meer dan anderhalf uur in beslag. Omdat ik van hier naar ginder loop. Flesjes maak. Geef. Glazen water inschenk. De tafel dek en soep uitschep. De afwasmachine uit- en weer inlaad. Half. Een leeg melkpak in de blauwe vuilzak gooi. Terug de keuken inloop en zie dat er ook nog een lege fles water staat. Die ook in de blauwe zak hoort. De rijst kookt over. Er brandt iets nét niet aan. Ik vloek. Binnensmonds. Deze keer. Ik doe het vaker luidop. En dat pikt die bijna zevenjarige dan vlotjes op.

De was moet gedaan. De badkamer opgeruimd. Ik wil nog iets afwerken. Een tekst schrijven. Rekeningen betalen. ’t Is druk. Vooral in m’n hoofd. Oh, hoe lang is het geleden dat de planten nog water kregen? En zijn die ramen nu niet verschrikkelijk vuil?

Ik ben kort. Word boos. Om een boekentas die niet op z’n plaats staat. Om een brooddoos in de zetel. Om een paar sokken in het midden van de gang.

‘k Stoot m’n scheen tegen de afwasmachine. Word nog bozer.
Er begint er eentje te huilen. Geschrokken. Armpjes uitgestoken. Pak mij vast.

Er begint er nog eentje te huilen. Geschrokken. Moe.
We kruipen met drie in de zetel. Eentje op mijn schoot, in een bolletje tegen me aan. Nog nasnikkend. Eentje met haar hoofd op m’n schouder. Haar handje in het mijne. Nog nasnikkend.

Ik sluit m’n ogen. Adem even diep in.
’t Ritme moet anders. Zo werkt het niet.
Die afwasmachine, die laden we straks wel uit/in. Ik negeer de berg afwas in de wasbak wel eventjes. Hetzelfde voor de wasmachine. Niet nu.

We ademen allemaal even rustig in. En uit.
Eten op ons gemakje. Zonder op de klok te kijken. Zonder haast.
En spelen nog een spelletje nadien. Ik word compleet ingemaakt.

’t Moet anders. Morgen beter.

Op de Hema-website verkopen ze familieplanners. Om het gezinsleven wat smoother te laten verlopen. Of om rust te krijgen in mijn hoofd. Want niet alles moet NU.

Ik bestel er strakjes eentje. Nadat ik dat ene mailtje verstuurd heb.

 

5 gedachtes over “Alles moet nu (niet)!

  1. Zo herkenbaar. De ratrace van het leven. En hoe een FOERT zo deugd kan doen. Hoe vind ik mijn speelsheid terug binnen mijn gezin? Het was een weg voor mij.. en ik ben blij dat het me steeds meer lukt. En weet je zo’n ontspannen mama, dat is echt een cadeau voor je kids..Dan hebben ze maar eens 2 verschillende schoenen aan (zelfexpressie noemen we dat hier) of zijn de haren niet gekamd (de wildheid van je kind respecteren) of eten we ipv gekookt gewoon boterhammen (picknicken ofwa? KEICOOL). Het is maar hoe je het bekijkt.. En zo worden die moetjes, magjes. Wat een verademing!

    Geliked door 1 persoon

  2. Inspirerend :). Wij hebben ook een dochter van zes (volgend jaar eerste leerjaar) en een baby op komst, uitgerekend op … 1 september. We zijn superblij (na al die jaren wachten), maar… hoe pak je dat aan? Hoe krijg je dat gecombineerd? Dat zit ik me nu al af te vragen. Ik zie al doemscenario’s van een huilende dochter die te moe is om huiswerk te maken, en een baby die dringend borstvoeding wil. ALLE tips welkom.

    Like

    1. Ik vrees: gewoon ondergaan. Go with the flow. De eerste weken/maanden waren … umm… niet zo makkelijk. Alles wat structuur had of gaf, was weg. Hoewel we dachten dat we goed voorbereid waren, was er veel dat we niet voorzien konden. Onze twee dochters zijn allebei rustige, lieve meisjes, dat scheelt. Intussen hebben we weer een ritme, anders en trager, maar er is opnieuw structuur. :). Samengevat: het wordt ff rommelig, maar er is licht aan het einde van de tunnel… succes! Liefs, Lies 💖

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s