Koffie en zondag

Zondagen zijn voor rusten. Voor relaxen. Doen wat niet moet. Voor niet moeten en niet doen. Voor relaxen. Voor hangen. In de zetel, aan tafel. Ondersteboven aan de schommel, als je wil.

Dagen waarop de klok iets trager tikt. Tijd niet zo’n rol speelt. Toch niet overdag. De ochtend begint later. Duurt langer. Pyjamatijd. Ongepoetste tandentijd. Filmpjestijd. We ademen. Rustiger dan tijdens de weekdagen.

Zondagochtenden gaan naadloos over in zondagmiddagen. Ontbijt wordt brunch. Of ineens gewoon lunch. Op de achtergrond liedjes uit ’80, ’90 of 2000. De zon schijnt binnen. De blauwe lucht nodigt uit tot een wandeling. Een stapel ongelezen tijdschriften ligt klaar. Chillax. Niks moet.

Totdat…

er een doos Lego open gaat. Een nieuwe. Waarin alles nog in zakjes zit. Het boekje met bouwplannen nog netjes dichtgeplooid. Ze wil het zelf in mekaar steken. Alleen. Ik kijk op de doos. ’t Moet lukken: 6-12 jaar staat er. En ze is zes. Doe maar, zeg ik. Als je hulp wil, vraag je het maar. Ze knikt. Scheurt de zakjes open. Sorteert per kleur. Jep. Een goede voorbereiding zorgt voor vlotter bouwen. Van mama geleerd. En Ikea-meubelen. Lego voor volwassenen. ’t Zelfde principe.

Ik hoor het kletteren van de blokjes. Het omslaan van de blaadjes van het boekje. Zacht gemompel. Ze praat tegen zichzelf terwijl ze de woonwagen in mekaar probeert te prullen. ’t Gaat goed. Vlot. Ons kind heeft technisch inzicht. Van mij gekregen – zonder twijfel. Ze zit al op pagina 36. De wieltjes moeten eronder. Knap.

Ik wil koffie en geef haar onderweg naar de keuken een zoen. Draai me naar het koffietoestel. Ik kies een zachte, eentje met veel melk. ‘k Heb niet veel cafeïne nodig vandaag. Druk op de knop. Krijg plots een wieltje tegen m’n been. Zie er nog twee voorbij zoeven. Lego-wieltjes. De rest volgt: een dak, een scooter. Twee poppetjes. En huilend kind. Dat laatste niet voorbijvliegend, maar stampvoetend. Frustratie. Gigantische frustratie. En de tranen die daaruit volgen op haar rode kaakjes.

Stomme Lego. Stomme woonwagen. Stom, stom, stom.

Ik draai de knop van de koffiemachine verder naar rechts. Ik heb meer cafeïne nodig. Zo’n ingewikkeld bouwplan vraagt een heldere geest en een alerte blik. Een gefrustreerde dochter heel veel geduld.

Met mijn straffe koffie in de linkerhand en het Lego-boekje in mijn rechter plof ik neer op een stoeltje. We starten opnieuw, op pagina 1.

De tijdschriften moeten nog even wachten. Er moet eerst gewerkt worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s