Op de zolder

Ik haal ‘m van de zolder. Het ‘Oei, ik groei’-boek. Kwestie van te weten wanneer die vervelende sprongetjes er nu weer zitten aan te komen. Wanneer de slaap- en eettijden veranderen. Wanneer huiluurtjes verschuiven. En wanneer dat kleine ding geen blijf meer weet met haar lijfje. De wereld veranderd is.

Ik weet ‘m nog liggen, in de kast op zolder. Daar waar alle babyspullen verzameld staan. Al een paar jaar, sinds ons eerste popje er te groot voor geworden was. Of ze niet meer nodig had. Ze lagen te wachten, de kleertjes, de speeltjes, het badje en de buggy. Het bedje. Tot er nog een baby’tje zou komen. ’t Duurde lang.

Maar nu mogen ze eindelijk van de zolder, al die dingen. Ook het sprongetjesboek.

Terwijl ik ermee naar beneden loop, dringt het door dat het de laatste keer is. De laatste keer de traantjes van de sprongetjes sussen. De laatste keer buikdutjes, haar blote lijfje tegen mijn blote buik. De laatste keren rompertjes wassen. De laatste keer gebroken nachten. Enfin, ’t is te zeggen: de laatste gebroken nachten door een kleine hongerige baby. Om andere reden zullen nachten nog wel gebroken worden. Door een hoestende peuter. Een koortsige kleuter. Een slaapdronken uit een nachtmerrie wakkergeschrokken kind. Of later een dichtslaande voordeur van een puber met lichtjes overschreden avondklok. Maar het zal dus niet meer zijn om zo’n klein warm lijfje tegen me aan te drukken terwijl een minimondje gulzig papje drinkt. Nee.

Als onze tweede dochter stopt met baby zijn, is het ook voorgoed gedaan. Is er opnieuw een fase afgesloten. Net zoals zwanger zijn voorgoed voorbij is. ’t Is een rouwproces. Afscheid nemen van die dikke, onhandige buik. Van misselijk opstaan. Van controles bij de dokter en echofilmpjes. Komt niet meer terug. Nooit meer. Voorbij. Afgesloten.

Ik slik. Krijg tranen in m’n ogen. Stop op de trap en ga opnieuw naar boven. Ga even op bed zitten. Naast het kleine wiegje dat naar baby ruikt. Mijn baby. Mijn laatste keer babytijd.

Ik wil zo hard van die eerste keren genieten. Omdat ze voor mij ook zo hard de laatste keren zullen zijn.

En ik hoor beneden een klein huiltje. Eentje dat klinkt als een hongertje. Tijd voor een flesje. En een zalig momentje waarin tijd stilstaat en enkel nog grote blauwe oogjes en kleine vuistje bestaan.

Een momentje waarvan ik zo ga genieten.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s