Snuffelen

Slingers, ballonnen en kaarsjes. Check.
Taart hoeft niet. Dat vindt ze niet lekker. Echt niet. En we zouden ze dan alleen maar kopen om er kaarsjes op te zetten en de dag nadien mee te nemen naar het werk. Beetje stom. Cake mocht wel. Die hebben we. Voor straks, na het eten.

’t Vraagt wat voorbereiding, zo’n verjaardag. Want ’s morgens vroeg versieren, dat maakt te veel lawaai. Dus moet het ’s avonds.
We zetten alles klaar, hangen de slingers op en blazen de longen uit ons lijf – voor de ballonnen. Rode en roze, haar lievelingskleuren.
Kiezen de mooie borden, fleurige servietten en champagneglazen waar we dan morgen gewoon water en fruitsap uit zullen drinken. Maar ze maken het toch wat feestelijker. En daarom mogen ze op tafel.
Ook het wafelijzer wordt uitgepakt en klaargzet. ’t Mag toch al een beetje feest zijn, zo om 7 uur. En met een wafeltje als ontbijt lukt dat wel.

Als alles klaar is, loop ik stilletjes de trap op, naar boven, haar kamer in.
Zomaar.
Om te kijken of alles ok is. Om te kijken hoe ze slaapt. Soms helemaal in het dekbed gedraaid, nat van het zweet. Soms dwars in haar bed, zonder de dekens.
En heel soms, wanneer ze erg moe was, ligt ze op haar rug, met haar vuistjes dicht, naast haar hoofdje.
Dat vind ik het schattigst. Dan lijkt ze nog het meest op die kleine baby die we zes jaar geleden voor het eerst konden knuffelen. Aaien. Zoenen.

En besnuffelen.
Echt.

Oh.
Die geur van zo’n pasgeboren baby’tje. Da’s altijd geweldig om te ruiken.
Maar al helemaal wanneer dat je eigen kindje is. Daar kan niks tegen op.
Niks.
Als ik m’n ogen sluit, kan ik me hem zo voor de geest halen, die geur.
Haar geur.

Ze slaapt rustig en ik loop, op de tippen van mijn tenen, de kamer uit.

Vandaag is ze al vroeg wakker. Voor zes uur.
Zeggen dat ze nog even moet blijven liggen en maar een boekje moet lezen, haalt niet veel uit. Het levert ons maar een paar minuutjes extra snoezeltijd op.
Ik neem m’n kussen en kruip bij haar in bed. Om te knuffelen. En foto’s te bekijken van toen ze net geboren was. Samen. Op m’n gsm.

Tot de wekker gaat en we opstaan. Naar beneden gaan en de cadeautjes openmaken.
Geen spelletjes, Lego of plasticine. Geen kleurpotloden. Geen pop of knuffel.
Een autozitje. Zo eentje voor grote meisjes. Zonder rugleuning. Want al haar vriendinnen hebben er zo een en zij moest nog in een babystoel, vond ze. We zwichtten. Uiteindelijk.

En…
Een krultang.

Ja, je hebt het goed gelezen.
Ze wordt zes vandaag, geen zestien. Maar ze wil zo graag krullen, zoals haar vriendinnetje. Elke keer vraagt ze er naar.
Vlechtjes in natte haren en laten drogen, waren slechts een flauw alternatief. Goed voor een paar keer. Nee, ze wil het échte werk. Echte krullen.
En dat lukt enkel met een échte krultang.

We eten onze wafel snel op. Wat zwaar wel, zo om 7 uur ’s ochtends. Drinken koffie. Wij toch. Zij houdt het bij water. Gelukkig.
En intussen warmt de krultang op.

Terwijl ze nog even naar Paw Patrol kijkt, probeer ik wat prinsessenkrulletjes in haar haren te draaien. Het lukt. Ze is zo trots.
Het gaat vlot. Vlotter dan verwacht. En zonder brandwonden of uitgerukte haarplukken. ’t Ziet er zelfs mooi uit.

Ze ziet er mooi uit.

Ik draai de laatste lok haar rond de krultang.
En terwijl ik wacht – 30 seconden, zo staat het in de handleiding – buig ik naar voren en snuffel stiekem aan haar haren. Ze merkt het niet. Gaat op in de tekenfilm.

Hoe groot ze intussen ook is, ze ruikt nog steeds naar dat baby’tje van zes jaar geleden.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s