Voor en na

We waren vorige maand zeven jaar getrouwd. En zijn al bijna 12 jaar een koppel. Of zoiets. Van dat trouwen ben ik zeker, van de jaren koppel-zijn niet helemaal.
Maar dus, ja, al zeven jaar delen we de echtelijke sponde (ieuw, braak) en zijn we door staat en kerk erkende man en vrouw. We delen meer, hoor, dan enkel een bed. Een huis. Twee katten. Een kind. Dat laatste sinds vijf en een half jaar. ’t Is een zij, dat kind. En, een feit, het is het liefste, het schattigste én uiteraard het mooiste kind dat er hier op aarde rondloopt. Of toch in Vlaanderen.

Ik kan het me niet meer goed voorstellen hoe het was, vóór die kleine blonde kleuter in ons leven kwam. Echt niet. We hadden het er gisterenavond over. Bij een glas wijn. En een chipske.
Wat deden we tussen 7u ’s morgens en 19u30 ’s avonds voor we dat kindje kregen? We hebben er serieus over moeten nadenken. Ze zeggen dat. Dat je vergeet hoe je leven was voor je kinderen had, àls je er eenmaal hebt rondlopen. Wel, zoals dat wel vaker is met clichés, het klopt. Ik wist het begot niet meer. Tot de wijn wat begon te werken. En er toch beelden naar boven kwamen. Flarden herinneringen aan een flou verleden. Van vijf+ jaar terug. ’t Leek alsof ik naar het einde van de 19e eeuw moest. Een gigantische tijdreis.

We sliepen. Dat deden we zeker. Tot na 7u en élke morgen. En werden uit onszelf wakker. In het weekend toch. Van het licht dat binnenscheen. Of van de honger, zo tegen de middag. Brunchtijd. Of eender-wat-tijd. Geen vaste routine. Geen regels voor eten in de zetel. Of in bed. Geen limieten op schermpjestijd. Bingewatching vanuit bed. Met de hele dag een pyjama aan. Of zonder. Pauzes tussen de afleveringen werden goed benut.

We bleven ook zoveel later op. Actief. Niet hangend in de zetel, wachtend tot de klok 22u aangeeft omdat dat een aanvaardbaar uur is om in bed te kruipen. We gingen uit. Ok, dat doen we nu nog. Maar ’t is anders. Nu gaat daar een hele planning aan vooraf. Agenda’s samenleggen, babysit bellen, kind voorbereiden, op tijd terugzijn want babysit is nog minderjarig, … . Efficiënter. Leuk, nog steeds, maar ànders.

Er komen korte flashes binnen.
Ik, in bad, met een gigantische pot rijstpap van La Laitière. Avondeten. Was ok. Lief kon voor zichzelf zorgen. Had ook niet zoveel honger. At iets ongezonds, voorverpakt en klaargemaakt. Wanneer, waar en hoe. ’t Maakte niet uit. We aten waar we zin in hadden.

Een ander beeld.
Wij, ’s nachts in de auto, op weg naar de zee. Om daar in de duinen te gaan zitten. Niksen. Mah, serieus. Dat kan ook. Gewoon zitten. Kijken. In het donker. Geen idee hoe laat we daar aankwamen. Maakte niet uit hoe laat we daar vertrokken.
We hebben wel wat tripjes gedaan samen. Naar steden. Naar andere continenten. Naar hotels en B&B’s met andere accomodaties dan veschoonhoeken, plonsbadjes en veilig omheinde speeltuinen. De afstand en reisduur speelde weinig rol. We entertainden enkel onszelf. In stilte. Handbagage beperkt tot een klein handtasje, met daarin paspoort en handontsmetting. Dat handtasje neem ik nog steeds mee. Naar Centerparcs of Club Med. Maar ’t zit dan in de grotere. Omringd door Maya-snoetenpoetsers, haarelastiekjes, naaigerief en een extra pakje zakdoekjes. Kleuters hebben niet meer zoveel hulpmateriaal nodig. Zeker niet als ze bijna zes zijn en kleuter-af, mama.

Deden we vroeger in bed wat we wilden, wanneer en hoe we het wilden, moeten we nu rekening houden met een eerder oppervlakkig slapende kleuter in de kamer naast ons. We proberen het wat stiller te houden. Niet gemakkelijk.
Voorlopig hebben we nog geen close encounter gehad, maar ik hou er rekening mee. Het zit er wel aan te komen. We zien wel hoe we dat dan aanpakken. ’t Scenario zit nog niet in m’n hoofd.

We woonden ook anders – vroeger. Praatten over andere dingen. Besteedden (een deel van) ons geld anders. Luisterden naar andere muziek en gingen naar een ander soort optredens en voorstellingen. Droegen misschien andere kleren. Alhoewel. ’t Zit er nog steeds in, dat zwart. Misschien nog meer dan vroeger.

Maar toch. Ik moet het toegeven. ’t Is nu anders nu. Het leven. Ons leven. Ons leven samen. En het heeft even geduurd voor we er ons plekje opnieuw in hadden gevonden. Stap voor stap moesten we mekaar opnieuw leren kennen. Als papa of mama. Als partner.
Als lover. Een vies woord. Maar ‘minnaar’ klinkt nog eigenaardiger. Je snapt wel wat ik bedoel. ’t Was echt even zoeken. Kus mekaar maar eens passioneel wanneer twee kleine oogjes aandachtig alles volgen wat je doet. Vrij maar eens met elkaar wanneer je je eigen lichaam niet meer kent. Wanneer alle lichaamsdelen die aan seks doen denken, opgeëist werden door een baby. Mijn zelfvertrouwen niet zo groot. Mijn positie als moeder overrulede vaak die van partner.  ’t Duurde even. Maar we vonden mekaar terug. Ow, yeah. 

En ’t was niet alleen dat wat veranderde. Echt niet.
We zagen mekaar ook anders bezig. Meestal zachter. Geduldiger! Maar ook erg emotioneel. Bang of ongerust. Verantwoordelijk voor dat kleine ding. Dachten meer na, zochten houvast en structuur. Kochten een Babycook en een flessenwarmer. Volgden het schema van Kind & Gezin. Werden kraks in organiseren. Legden vlotjes agenda’s samen en puzzelden het hele wie-brengt-wie-haalt-kind-ding in mekaar. Elke maand opnieuw.
En nog steeds.
We ontdekten in onszelf nieuwe interesses: trampolinespringen! Dansen! Knippen en plakken! En ontdekten er ook in mekaar. Zagen nieuwe dingen. Manlief is een geweldige Playmobil-steden-bouwer, kan beter meisjesharen wassen dan ik dat kan én krijgt soms een traantje in z’n oog wanneer hij staat te kijken naar de Minikids in de balletles.
Ik heb het talent om humoristisch te zijn op kleuterniveau. Echt. We liggen plat samen, dochter en ik. Met ons tweetjes kunnen we de mooiste piñata’s maken en onze choreo op dat nieuwe Unidamu-lied, wel, die mag er best zijn. Dan Karaty, kom ons maar eens uit checken.

’t Zijn dingen die we niet van mekaar kenden. Die er nog niet waren vóór dochterlief er was. Maar ze zijn best leuk. En als ik naar manlief kijk, terwijl hij doet alsof er een vuiltje in z’n oog zit tijdens de balletles, dan kan ik eerlijk zeggen dat we gewoon nog steeds even verliefd zijn. Of gewoon opnieuw geworden zijn.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s