Laten we tijd creëren (Plan A)

De tijd dat vrouwen bovenop de barricades kropen en hun bh’s ritueel verbrandden om verandering te eisen, ligt achter ons. Dat van die bh’s verbranden, bedoel ik dan. De harde korsetten veranderden in bodyfit en ultrasofte stofjes met nauwelijks voelbare beugels. Geen strakke keurslijven meer, maar ademend katoen en zijdezachte kant. Enfin. De bh’s zijn niet de reden dat ik hier sta. Dan was ik wel tot bij Marie Jo of Chantelle gereden.
’t Is niet waar, hoor, trouwens. Dat van die bh’s verbranden. Een verzinsel van een journalist die voor een conservatieve Britse krant schreef, om het feminisme in het belachelijke te trekken. Vastketenen aan hekkens. Naakt protesteren. Dat wel. Maar geen bh’s verbranden.
Geef toe, ’t trok wel jullie aandacht. Die wilde ik.
En, no worries, ik hou m’n kleren aan.

De barricades zijn er nog steeds. In de vorm van glazen plafonds, ongevalideerde zorgtaken of deeltijds werk-want-anders-niet-haalbaar-in-combinatie-met-een-gezinsleven.
Want hoe we het ook draaien of keren, de zorg voor kinderen of ouders en zieken, komt bovenop het betaalde werk dat we doen. Ervoor. Erna. Tijdens. Tussen de soep en de patatten. En pas op, het gaat niet alleen over vrouwen. Dat weet ik wel. Ook mannen voelen zich geprangd tussen werk en zorg, maar toch nog minder dan vrouwen.
De feiten blijven nu eenmaal wat ze zijn: de werkdruk neemt toe, meer vrouwen gaan deeltijds werken wanneer er kinderen komen, vrouwen hebben vaker een onderbroken loopbaan en een lager pensioen én uit de burn-outcijfers blijken meer mannen dan vrouwen in de statistieken terecht te komen. Ik verzin het hier niet. Het kwam de voorbije maanden en weken in de media en werd grondig onderzocht. Het is een realiteit.

Er moet iets veranderen. Zo kan het niet langer. Dat is de reden waarom ik nu hier sta. Waarom jullie hier een kijkje komen nemen. Omdat het niet meer werkt zoals we nu werken.
En, ja, ik ben hier ook omdat ik zelf uit de ratrace gekickt werd. De bocht uit en tegen de muur. Keihard. Met mijn volle gezicht. Burn-out. Stempel. ‘k Heb het er heel moeilijk mee gehad. Lang geprobeerd om lijf te laten luisteren naar hoofd. Tot dat lijf op de noodrem sprong. Me deed slippen en crashen. ’t Is vreemd. En, nee, ik had het niet verwacht.
‘k Heb tijd gekregen. Om na te denken. Me te bezinnen. Shit. Veel tijd. Het wringt nog. Maar het lukte niet meer. En ik heb nog het geluk om een man aan mijn zijde te hebben die een deel val ‘mijn’ taken overneemt. Of ze sowieso al deed. We denken niet in genderhokjes binnen het huishouden. Ik ben niet alleenstaand. Want dan lijkt het me nog moeilijker om alles gecombineerd te krijgen.

Het moet anders kunnen. ‘Zorgen voor’ moet naar waarde geschat worden. Vrouwen en mannen gelijkwaardig behandeld. De organisatie van betaalde en onbetaalde arbeid herbekeken.
Laten we tijd creëren.

Het werk herverdelen: van een 38-urenweek (of meer) naar 30 uren – mét loonsbehoud. Iedereen werkt. Niemand is overwerkt. Er werden al geslaagde experimenten uitgevoerd. In Göteborg werkte het personeel van een rusthuis gedurende 23 maanden 6 uur per dag. Die daling zorgde voor veel minder ziekteverzuim.  De kwaliteit van de zorgverlening ging erop vooruit. Er moesten nieuwe personeelsleden aangetrokken worden om de zorg 24/24 te kunnen garanderen. Positief dus ook op het vlak van tewerkstelling.
Er komt tijd vrij in zo’n werkweek. Ruimte.
Voor hobby’s. Voor zorg. Voor niks doen. Rust. Maar ook tijd om iets terug te doen voor de samenleving. Voor vrijwilligerswerk. Of…vul zelf maar aan.

De kans en het vertrouwen krijgen om tijd- en plaatsonafhankelijk te werken, waarbij er flexibiliteit is. Op maat van de werknemers. Gescheiden ouders die co-ouderschap kozen en de ene week meer uren presteren om de volgende week, wanneer hun kinderen bij hen zijn, er minder te doen en zo meer gezinstijd krijgen.

Maar niet alleen het aantal betaalde arbeidsuren herverdelen, zou een goede opties zijn. Ook de kwaliteit van het werk heeft een impact op gezondheid en welbevinden. Wanneer je jouw talenten kan inzetten en een zinvolle bijdrage kan leveren aan het werk dat binnen de organisatie wordt verricht, geeft dat voldoening. Je hebt impact en wordt erkend. Een verschuiving van een hiërarchisch systeem naar zelfsturende teams met een eigen verantwoordelijkheid en daarbinnen de kans om per project op te nemen wat het beste aansluit bij je ervaring, kennis en tijd. Job crafting kan een eerste stap zijn.

Ik kan nog veel mogelijkheden opnoemen waarop het werk meer ‘werkbaar’ kan gemaakt worden. En het leven daardoor meer leefbaar.
Dat is niet de bedoeling. Ik ben een voorbeeld. Een vleesgeworden idee. Of de menselijke variant van een brainstormresultaat van enkele maanden werk.
Wie mee wil nadenken over werkbaar werk, is hier aan het juiste adres. Verschil maken. Impact hebben. En beginnen bij A.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s