Nieuwe schoenen

“Welke schoenen moet ze aandoen?!”

Ik stond in de badkamer en maakte me klaar om te vertrekken. Man en dochter waren al eerder aangekleed en stonden nu te wachten om samen naar de balletles te gaan. De les voor de dochter, that is. Manlief is niet zo sterk in bewegen op muziek. Al zegt hij zelf van wel: ‘Een groot danser is aan mij voorbij gegaan’. Juist. Vind ik ook. Vooral als ik zijn Carlton-moves nog eens mag aanschouwen. Jeez. Misschien zou balletles hem kunnen helpen? Ik stel het straks eens voor.
Hij heeft veel andere kwaliteiten, hoor. Echt wel. Maar dansen (of zingen!) is er geen van. Tja. Ik heb ermee leren leven.
Hij nog niet helemaal. ’t Is een proces.

Ook in kledingcombinaties ben ik sterker.
De vraag over de schoenen werd dan ook aan mij gesteld. Dochterlief verkiest tegenwoordig rode laarsjes, maar met 20 graden vind ik dat er een beetje over.
Hoewel we tegenwoordig de regel hanteren: veilig/ok voor de gezondheid = doe maar. Opgepikt op Mona’s Blog, een boeiende community op Facebook. En meteen geïmplementeerd. Dus in principe zouden die rode laarzen best kunnen. ’t Ziet er alleen niet uit op zo’n fris lentekleedje. Vind ik. De dochter denkt er anders over.

Ik vond de nieuwe sneakers met roze bloempjes er het beste bij passen. Vrolijke schoentjes die perfect passen onder zo’n zwierig rokje en de kleuterbenen vol blauwe plekjes.
‘Die nieuwe, met die bloemen!’, riep ik dus terug.
Maar ze waren onvindbaar. Stonden niet in de gang. Noch onder de trap of op het rek. Ook niet aan de achterdeur. Man zocht overal. Vond ze niet. Echt niet. Nochtans is hij hier in huis de super-zoeker. Ben ik een jeansbroek kwijt, vindt hij die binnen de minuut. Oorbellen, een sjaal. Hij vindt het. En brengt het mee met zo’n blik die zegt: ‘Serieus? Het lag gewoon onder je neus! Hoe kan je dat nu niet gezien hebben!’.

Maar de schoenen vond hij niet.  ’t Kon nochtans niet moeilijk zijn. Gisteren zag ik ze nog ergens. Dochter zocht mee. Heeft de speurskills van papa geërfd. En vond ze snel. Ik hoorde haar roepen tot boven.
En daarna stappen op de trap. Het hoofd van manlief om de badkamerdeur met een vragende en ietwat verbaasde blik in z’n ogen.
‘Zijn dít de NIEUWE schoenen?!’ Ongeloof in z’n stem en op z’n gezicht.

Hij toonde me grijze sneakers. Met hier en daar wat zweem van bloempjes.
Ik knikte. Ja, hoor. Die bedoelde ik. Die nieuwe.

Ze zijn twee weken oud.
Gekocht op een avond na school. Ik zette kleutermeid eerder die dag met kapotte laarsjes af aan de schoolpoort. Slechte moeder. Argh. Reed over en weer naar huis om andere schoenen te brengen. En moest er dus dringend nieuwe gaan kopen.
Die bloemensneakers waren het compromis geweest in de winkel. Ergens tussen flikkerende glitterdingen (met échte lichtjes) en coole All Stars in. We vonden mekaar erin.

Op twee weken tijd worden nieuwe kleuterschoenen oud. Wat licht is, wordt donker. Wat blinkt, verdwijnt en wat plakt, komt los. Niks aan te doen. Wetten van kinderschoenen, deel 1. Ik zou er ook een codex over moeten samenstellen, net zoals ik al deed over wasgoed en speelgoed. ’t Zou mensen kunnen helpen, denk ik.

Ze zien er niet meer uit. ’t Is echt waar. En ik probeer de schade wel te beperken en wat tijd te winnen door ze in de wasmachine te steken, met zo’n gommetje proper te wrijven én ze zelfs in te spuiten. Je weet wel, met zo’n product dat je elke keer aangeraden wordt aan de kassa in de schoenwinkel en waarvan iedereen beweert dat hij dat thuis heeft én gebruikt. Wel. Ik héb dat dus en ik gebruik dat (heel soms).
Maar ’t blijft onbegonnen werk.

De levensduur is beperkt. Maar ze maken in hun korte leventje wel veel mee. Die kleuterschoenen. Ze klimmen en klauteren, springen en huppelen. Zien de grond vaak van dichtbij. En eens op een andere manier. Vliegen van de ene kant van een kamer naar de andere kant. Gaan op allerlei avonturen tijdens de speeltijd. Horen de ene dag bij een prinses en de andere keer bij een juf. Of zijn superheldenschoenen.
Worden opgepropt in een rugzak gestopt. Zijn vaak in het gezelschap van de schattigste sokjes.
En brengen kleutervoetjes – meestal zeer snel – van de ene naar de andere plek.
Dat moet voldoening geven. ’t Maakt hun korte leven meer dan goed.
Denk ik dan maar.

 

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s