Het is lente

Er staat haar op mijn benen.
Redelijk veel. En ’t Is donker. Dat ook nog.  Pas op, ik wil dat nu wel wat nuanceren, dat ‘veel’. Het is niet zo dat ik erbij loop als een weerwolf. Of dat er lange, zwarte haren aan mijn benen wapperen wanneer ik rondwandel. Ik moet ze ook niet droogblazen met de haardroger nadat ik in bad ben geweest. Maar toch. Het zijn er te veel.
Niet ok wanneer de temperatuur buiten boven de 18 graden komt. Eigenlijk wel, daarover had ik het al eens. Maar mijn vlees is zwak. ‘k Wil toch ook liever met gladde, zachte beentjes rondlopen dan met twee afghaanse windhonden die van onder mijn rokje komen piepen…

In de winter wil ik ze nog dogen, die haren. Dan mogen ze van mij wat langer blijven staan – in tijd en in lengte. Omdat ik er enorm tegenop zie om een scheermes boven te halen. Of, erger nog, die duivelse epilady. Wie dat ding uitgevonden heeft, verdient een pak slaag. Of, nee, een ontharingsbeurt met z’n eigen toestel. Haar per haar. Afzien. Hel. Nope. Ik niet.  Hij blijft mooi in de kast liggen, dat verschrikkelijke ding. Verborgen onder de strandlakens en badmatten. Tot ik ooit nog eens de moed vind om mezelf te martelen. Not.

Als ze toch écht eens wegmoeten, die haartjes, omdat ik naar een feestje moet (kleedje! blote benen!) of omdat manlief het verschil niet meer voelt tussen zijn been en het mijne en ik me wat begin te schamen, dan gebruik ik toch dat scheermesje maar weer. Tegen m’n zin en met een klein hartje. Want hoeveel extra mesjes de makers ervan er ook aan toevoegen, hoeveel geïntegreerde vochtinbrengende moussekes-met-crème er vooraan ook opplakken,  benen scheren met een scheermesje doet àltijd pijn. En is het niet op het moment zelf, dan wel een halve dag later – wanneer die stugge haartjes door mijn gehavend velletje opnieuw naar boven/buiten proberen te wringen. Op dat moment kippenvel krijgen: argh.

De winter is dus een fijne periode voor mij en mijn beenhaar. En voor broeken en panty’s. De redders in nood tijdens de koude wintermaanden. Niet enkel tegen de kou. Daarvoor heb ik dat vachtje al. Ze bieden ook bescherming tegen de rare blikken. Ze helpen me wat af van mijn onzekerheid. En ze zijn gemakkelijk. ’t Is sneller om een dikke kousenbroek of jeans aan te trekken dan scheerschuim en -mes boven te halen. Echt.
Op de reclame lijkt dat allemaal – huppa, met dwarrelende rozenblaadjes en pastelkleurige badkamermuren – in een handomdraai gedaan. In werkelijkheid duurt het ietsje langer en zijn de rozenblaadjes ver zoek. Ik vergeet stukken te scheren, het mesje is (al na twee keer gebruiken) te bot en ge-ga-ran-deerd snij ik mezelf. Liefst aan de achterkant van m’n been ofzo. Zodat ik het pas zie wanneer ik uit de douche kom en me afdroog. Of leuker: pas op het moment waarop ik m’n kleren begin aan te trekken. Bloed overal. The horror.

Maar zélfs wanneer de scheerbeurt zonder al te veel incidenten verlopen is, is de lijdensweg nog niet voorbij. Dat haar daar groeit aan een zeer hoog tempo. ’t Is echt anders geprogrammeerd dan hoofdhaar. Ik overweeg een haartransplantatie van been naar hoofd. Want beenhaar, dat groeit, niet te doen. Scheren (onder de douche), voelen: zacht. Uit de douche stappen, voelen: stoppels. Maar dus echt, he. Niet te doen. Na een dag – met wat chance: twee dagen – zijn ze er weer. Nog kort, maar stug en scherp en vooral: opnieuw keizichtbaar. Jawel. Niet alleen voor mij. Echt. Ze zijn er weer. Ik overdrijf niet.

Het is een strijd. Die gelukkig een staakt-het-vuren kent tijdens de winter, zo vanaf oktober. Maar die weer in alle hevigheid oplaait wanneer het weer beter wordt en de temperaturen stijgen.

En die dus opnieuw start vandaag. ’t Is maart. Nog vroeg op ’t jaar.
Zucht.
‘k Kijk naar buiten. En naar het weerbericht. Het wordt lente. Rokjesweer.
Merci, weerman. Voor je fijne boodschap. Het gras is groen en de vogeltjes fluiten.

Ik trek alvast een halve dag uit in m’n agenda. En ga op zoek naar dat ene scheermesje dat nog in de kast moet liggen.

 

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

2 gedachtes over “Het is lente

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s