Bosvreemde zone

Wacht even. Momentje.
Ik las net dit artikel: Akkoord over zonevreemde bossen. En sta met m’n mond vol tanden. Zijn we zo ver dat bos en natuur enkel kan binnen de daarvoor bestemde zones? Ok, ja, ik weet wel hoe de ruimtelijke ordeningsplannen werken en dat er iets bestaat als woon-, industrie en recreatiegebied. ‘k Ben mee. Je kan niet zomaar ergens een huis neerpoten en zware industrie willen we liefst weg uit woonkernen. Houden we ons daar niet aan, dan volgen er sancties. Dat we daar regels voor hebben, dat begrijp ik. Maar dat er ook regels zijn waaraan bossen zich moeten houden. Hokjes waarbinnen ze moeten passen? Grenzen waarbinnen ze zich mogen ontwikkelen? Dat voelt raar. ’t Wringt. Alsof we de natuur – of wat daar dan van over is – nog niet voldoende teruggedrongen hebben met onze asfaltbanen, strak in vormen gesnoeide exoten en manshoge afrasteringen. De madeliefjes en paardebloemen vervangen door gecontroleerde borders.
Pas op, ik ben zelf niet de groenste mie. Hoewel het al gebeterd is nu we de plastic waterflessen gebannen hebben en vervangen door kraantjeswater, mag onze plasticberg zeker nog wat kleiner worden. Misschien draaien we de verwarming een paar graden hoger dan nodig en ja, ook wij hebben een stukje aangelegde tuin. Als je onder aangelegd verstaat: gazon en heg. Maar, ja, ook daarvoor heeft de wildgroei op het braakliggende terrein dat onze tuin ooit was, moeten plaatsruimen. Ik weet het, zo consequent zijn we hier dus ook niet.
Maar wij zijn geen bos. En het grootste deel van ‘ons’ vakje is ingekleurd als woongebied. In principe mogen we het dan ook gewoon vol beton storten. Er een laag asfalt over gieten. Of, als dat dan toch niet zou kunnen, er een pseudo-Tsjernobil van maken en elk plukje groen verstoppen (en vermoorden) met een grindlaag van 15 centimeter. Je kent ze wel, zo’n voortuintjes. Grijzen  kiezel, betonnen boordjes – liefst met zo’n kartelrandje – en een witgeschilderd plaasteren beest in de tuin. Met zwart gemaakte ogen. Ofzoiets. Pseudo-Tsjernobil. Mijn nachtmerrie. De groen-gele gloed die zichtbaar wordt in het donker. Het lage monotone zoemen. Mijn verbeelding kan er veel mee. Nee. Geef mij dan maar de distels in het gras. Of de specht ’s morgens om zes uur. De keffende vos ’s nachts. In onze tuin, ja. Want er staat geen omheining rond en dat wat wij haag noemen, is voor hem slechts een rij makkelijk opzij te buigen twijgjes. Geen verschil tussen natuur en woongebied. Een pot nat. Zijn territorium. In dat van ons. Weinig interferentie. Wij de dag, hij de nacht. Die moet hij dan wel delen met de uilen. Maar dat lijkt te lukken. Ze geven elkaar de ruimte.
Ze hebben geluk hier, de vos en de uilen. Achter ons huis ligt een nieuw aangelegd natuurgebied. Jup. Aangelegd Natuurgebied. Niet over nadenken. ’t Is zo. Economisch én ecologisch interessant. Het ecologische een fijn neveneffect van het Sigmaplan. Prachtige fiets- en wandelnatuur. Knap. Ruimte voor plant en dier. Maar: aangelegd. Gecontroleerd. De natuur aangepast en onderworpen aan onze voorwaarden. In onze hokjes gewrongen. Tot daar kom je, Schelde. En niet verder. Want dat is hier van ons. We dulden geen indringers. Ook niet als die indringer een rivier is. Die vaker buiten haar oevers zal treden. Ook door ons toedoen. We zijn de controle erover kwijt. Moeten nu zien wat er nog te redden valt. Enfin, tot 2100 zijn we Schelde-veilig. Blijven onze voeten droog. Denken we. Daarvan proberen we onszelf te overtuigen. Net zoals we onszelf wijsmaken dat het erkennen van bos in een niet-voor-bos-bestemd gebied, een toekomstgerichte en ecologisch verantwoorde goede daad is.  Vlaanderen is een van de
bosarmste regio’s van Europa. Da’s de laatste zin uit het artikel. ’t Zal onze vos niet deren. Hij trekt zijn plan. Maar mij raakt het in ieder geval wel. ‘k Krijg zin om te rebelleren. En overal zonevreemde bossen te stichten. Eikels, noten en zaden te verzamelen en te gaan wildplanten. Het laatste deel van onze tuin teruggeven aan de zone waartoe ze behoort. Het gras niet meer te maaien. Het op z’n beloop laten en toe te kijken.
Lui te zijn. ’t Is een fijn neveneffect van het ecologische. Moet wel lukken om in een bosvreemde zone zo’n akkoord te bereiken met alle partijen hier in huis.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s