Vandaag suckt…

Vandaag suckt. Nu al. Het is nog geen eens negen uur wanneer ik dit begin te schrijven.
Ja, de zon schijnt. Ik weet het. De vogeltjes fluiten. Het ruikt naar lente buiten.
En toch: vandaag suckt.

Ik zette zonet een kleuter af aan de schoolpoort. Tranen in de ogen. Bij ons allebei. Gelukkig kon ik me verstoppen achter de zonnebril.
We hebben ruzie gemaakt vanmorgen. Echt. Hard. En dat gebeurt zelden. En nog nooit eerder zo vlak voor we naar school moesten vertrekken.

De aanleiding? Een niet goed opgerolde mouw. En een verkeerde jas. De mouw was niet anders opgerold dan anders. Ik wéét dat ze daar last van heeft. Wanneer mouwen tot op haar polsjes komen. Dus ik rol ze àltijd op. Zo snel mogelijk. Omdat ik weet hoe storend ze het vindt, mouwen die ‘te lang’ zijn. Maar ’t was dus niet goed deze keer. De mouw van haar kleedje eronder zat ook verkeerd. Ik probeerde het te fixen, zag ze haar tranen verbijten. Kreeg het toch goed. Dacht ik.
Tot ze haar jas aandeed. Want daarvan waren de mouwen ook niet goed. En de mouwen van vest en kleed eronder ook niet meer. ’t Was een zomerjas. En, hoewel het lente is, vond ik die nu toch nog net iets te fris. Ze deed ‘m uit en zwierde ‘m weg. Stond boos naar mij te kijken. Omdat ze nóóit haar zin mag doen van mij. Omdat ik àltijd boos ben op haar. Argh.

Ik verloor mijn geduld. En liet me meeslepen in kleuterboosheid. Waarbij we lelijke dingen tegen elkaar zeiden. Zij wilde een nieuwe mama. Want ik was stout. Ik zei haar dat ze die dan maar moest zoeken. En dat ik wel zou helpen met zoeken.
We schrokken allebei. Want wisten dat dat erover was. Maar we lijken op mekaar. En geven niet zomaar toe. Allebei koppig. Allebei boos.

Toen ik haar vastmaakte in de autostoel, begon ze te huilen. Omdat ze mij lief vindt. En geen andere mama wil. Omdat ze spijt had van wat ze gezegd had. Dat ze wel bij mij wil blijven. Altijd. We knuffelden. Ik huilde mee. Zei haar dat ik er altijd voor haar zou zijn. Dat ik van haar hou. En haar toch nooit zou achterlaten. Of een andere mama zou zoeken.

Aan school zaten we nog tien minuutjes naast mekaar in de auto. Om te bedaren. Omdat we allebei niet met een slecht gevoel wilden vertrekken. Omdat we ons allebei ellendig voelden. We gaven een handje. Ik veegde haar traantjes weg. Mijn schuldgevoel gigantisch. De bel ging. Ze wilde nog even blijven zitten en knuffelen. Ik ook.

En toen we, een beetje te laat, aan de schoolpoort kwamen, verdween haar verdriet. De vriendinnetjes stonden haar op te wachten. Ze gaf me een zoen en verdween in de kleuterhoop. Ik stond nog even te kijken. Misschien was het een houding. En ging ze toch triestig in een hoekje zitten? Nee. ’t Leek me voorbij. Voor haar.

Maar bij mij wringt het nog. Ik vind het vreselijk om ruzie te maken met haar. Om haar zo te moeten afzetten aan school. Hoewel we gepraat hebben. En geknuffeld. En terug vriendjes zijn.

Vandaag suckt. Door een verkeerd opgerolde mouw.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s