2-de klassedames

We boekten onze zomervakantie.
En ik werd plots een paar jaar teruggeflashbackt in de tijd.
‘Neen, lieverd’, zei de ene tegen de andere, ‘vertel me alsjeblieft niet wat er in de cultuurkatern van de *biep – kwaliteitskrant* staat. Ik wil het zelf kunnen ontdekken!’

Ze zaten tegenover ons, op de TGV van Brussel naar Avignon. Intussen drie jaar geleden. Of vier misschien. Op hun schoot: dikke boeken, een weekendkrant en weet ik veel wat nog. Op de mijne: ons kleintje. Toen een jaar. Of misschien twee. Naast mij manlief. Allebei braaf.
Ze hadden ons onmiddellijk gezien bij het opstappen, de Twee Deftige Dames. Probeerden nog ergens anders te gaan zitten. Lukte niet: genummerde plaatsen op de tickets. Gedoemd tot een 4+-durende rit naar het zuiden van Frankrijk. Tegenover ons. Tegen hun zin. Dat was duidelijk te merken.

Bij de minste kik die peuterlief maakte, kreeg ik een boze blik.
We wisten dat 4 uur op een trein lang zou duren, zeker voor zo’n kleintje, en waren op alles voorzien. Van reservekleding tot koekjes en van boekjes tot compact speelgoed. Alles hadden we bij. Om de rit maar vlot (en aangenaam voor iedereen) te laten verlopen.
Maar toch waren we storend. In hun ogen.

Het begon met zuchten wanneer liefje brabbelde. Of wanneer wij iets te luid tegen haar praatten.
Het territorium werd afgebakend. Door jassen en vesten en vooral: onverzetbare voeten. Mijn voet staat hier. Komt niet dichter. Blijf op je eigen helft. Of beter…je kwart. Ze pakten wel wat ruimte in, die Deftige Dames.

Er werd gefezeld. Er werd gekeken. Er werd gezucht. En voor de rest een imago van pseudo-aristocratische culturele correctheid opgehouden. Blasé. Bekakt.

We speelden wat samen, popje en ik. Popje en papa. Zachtjes. Lief. Vrolijk. Keken naar buiten, naar de voorbijrazende bossen, weilanden met koeien en bergen in de verte. Waren verwonderd. Zagen het landschap stilaan veranderen en voelden de warmte van de zon sterker worden – zelfs door de dikke treinvensters.

We wandelden af en toe wat op en neer – pardon, excuseer, we moeten er even tussen. Als het niet te moeilijk is. Gegrommel. Ogengedraai.

Ik werd boos. Echt wel.
Maar zweeg. Want ik zou overstuur geraakt zijn. Popje ook. De reis zou minder fijn beginnen wanneer ik er iets van zou zeggen.
We besloten het te laten passeren.

En boekten voor de terugreis een zitje in eerste klasse. Bekakt. Ja.
Maar zonder overburen.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s