Post-Valentijn

De avond van Valentijn begon met yoga.
Uhu. Ik ben deel van de subgroep van yogi-wannabee-mama’s. Heb het lang tegengehouden, maar nu moet ik (zij het wat schoorvoetend én met de uitdrukkelijke mededeling dat het niet van dat kleffe of alternatieve gedoe is – da’s sterker dan mezelf. Moet het er OCD-gewijs altijd even aan toevoegen. Alsof het voor de toehoorder/lezer iets uitmaakt. Maar bon. Ik dwaal af.) toegeven, dus, dat het eigenlijk best meevalt en dat ik er iets aan heb. Ook al lig ik met mijn gezicht in het zand. De yogalessen worden gegeven in de refter/turnzaal van de kleuterschool. En kleuters brengen elke dag een halve zandbak mee binnen. Dat is een gegeven. Echt. Anyway. ’t Is tof en het werkt. Da’s voldoende. Ahja, en ik slaap altijd super na zo’n les. Ka-ching! Bonus! Winst.

Maar deze keer ging het écht moeizaam. M’n neus was verstopt. Snot langs alle kanten. Een klam zakdoekje tussen de elastiek van m’n wannabee-yogi-yoga-pants.
De stilte. En mijn gesnuit en gesnotter daar dan in. Sorry, andere mama’s, ik kon er echt niet aan doen. ’t Was dat of verzuipen in de onstopbare snotstroom.
Evenwicht houden lukte voor geen meter. Vind dat eigenlijk altijd moeilijk. Nu helemaal met zo’n verstopt evenwichtsorgaan. ’t Is duidelijk. Het beeld geschetst. Deze dinsdag suckte het.

In plaats van relaxed en lekker gestretcht, kwam ik met tranende dikke ogen en het wereldrecord Luidste Nies brekend,  thuis binnen. Klaar voor…een theetje, een paracetamolletje en een deken. Met mijn Valentijntje aan mijn zij. Hand in hand. Hem maakt het niks uit dat ik er verzopen uit zie. Liefde, heet dat.
Maar ik zag het onmiddellijk toen ik de woonkamer instapte. Er was iets. Hij voelde zich schuldig. Hij = manlief. Stond rusteloos voor de tv. Te staren. Er  wrong iets.

Het verhaal kwam. Popje huilde. Was bang. Niet ongewoon. Zeker niet na een drukke dag. Maar het escaleerde. Ze maakt zichzelf nog meer overstuur. En hij had tegen haar geroepen. Was écht boos geworden. Na een dik half uur sussen. En dat roepen…dat maakte het natuurlijk alleen maar erger. Het snikken werd onbedaarlijk. Ze ligt dus in het grote bed. Hij had zich wel geëxcuseerd en haar geknuffeld. Maar het schuldgevoel was er onmiddellijk. En werd nog groter toen popjelief hem al een ‘Gelukkige verjaardag voor morgen, lieve papa’ wenste. Argh. Mes in z’n hart. Slik.
Ze kalmeerde en viel in een rustige slaap. Maar bij papa bleef het wringen. Verkeerde aanpak. Hij wist het. Had moeten luisteren. Vragen wat er was. Even z’n handen gaan wassen ofzo en diep in-en uitademen. En dan teruggaan en het opnieuw proberen. Yoga.

Ik wilde hem troosten en sussen. Probeerde het ook. Maar het werd voor hem een onrustige avond. En voor mij ook.
Omdat ik het ook al gedaan heb. Ben het ook al geweest. Boos. Té boos. Heb me dan ook gigantisch schuldig gevoeld. Falend. Een slechte moeder.

We praatten er nog even over. Dat we gaan proberen om er echt op te letten.  Dat we proberen alert te zijn voor de signalen.  Dat het in zo’n geval niet over ‘niet willen slapen’ gaat, maar dat er iets anders scheelt. En dat we geduld moeten hebben. Niet makkelijk.’t Is vallen en opstaan, dwalen en zoeken, dat opvoeden. Maar, ondanks deze avond,  ben ik ervan overtuigd dat we het goed doen. Omdat we ons best doen.

Morgen een nieuwe dag.
We kropen onder ons dekentje en keken naar een nieuwe aflevering van The Walking Dead. Hey, ’t was tenslotte Valentijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s