Winterpret

De wereld klonk gedempt onder mijn voeten. En in m’n oren.
Het licht was anders. Gefilterd. Net als het geluid.

In m’n gedachten enkel nog de herinnering. Aan een verse, knisperende ochtend. Wakker worden in een bijna geruisloze wereld. De gordijnen openschuiven, het raam open doen en de frisse ochtendlucht binnen laten stromen. Bijna zichtbaar als een waterval over de vensterbank heen, de vloer op.

De vreugde en de verwachting. De hoop op sneeuw die zo goed plakt dat je er sneeuwballen van kan maken. Of een laag die zo dik is dat er een heuse sneeuwman van gerold kan worden. Het bijna-niet-kunnen-wachten-om-naar-buiten-te-gaan-gevoel.
Wetend dat er eerst een heel aankleedritueel zal moeten volgen voor we de deur uit kunnen. Truien. Handschoenen. Sjaals, mutsen en jassen. Laarzen. ’t Lag allemaal al klaar voor dit langverwachte moment.
Helemaal ingepakt staan draaien aan de deur, wachtend tot de rest klaar is. Met de slee in de hand.
Het zweet parelend op mijn voorhoofd. ’t Is warm binnen. Ik wil naar buiten. Word onrustig.
Het duurt te lang. ’t Gaat te traag. Straks is de sneeuw weg.

Enkel onze ogen en neus zijn nog zichtbaar onder de dikke laag kleren. Onze mutsen passen bij elkaar. We zijn er klaar voor. De pretlichtjes in onze ogen. In de mijne nog het meest.
Ik trek de deur open. Snuif m’n longen vol met de kraakverse ijskoude lucht. En stap dan eindelijk buiten. Eindelijk. Sneeuw.
‘k Wil er ten volle van genieten. Want voor we het weten is het hier weer voorbij. ’t Is onvoorspelbaar hier, dat weer…

Dus loop ik. Echt. Ik hól de tuin in. De slee nog altijd in m’n hand. Merk dat het zachtjes opnieuw begint te sneeuwen. Het is dus toch nog niet onmiddellijk gedaan. De kleine vlokjes dwarrelen op m’n muts, handschoenen en laarzen. Ik loop nog steeds. Bblijf pas staan wanneer ik helemaal achteraan in de tuin ben. Klaar voor het leuke stukje winter. Voor de sneeuw.

Draai me dan pas om. En zie man en dochter naar me staren van aan het huis.
Gekke mama.

 

(Oh, nog vergeten…deze is mooi op de achtergrond, tijdens het lezen. Lang geleden en fijn om nog eens te beluisteren…   Winter – Tori Amos )

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s