Dream. Expired?

Wat is de houdbaarheidsdatum van een droom? Wanneer is het écht te laat om een droom na te jagen? Ik stel me de vraag meer en meer. Ik word ouder en zie deuren sluiten. Permanent. Dat is nieuw. Tot enkele jaren geleden leek het alsof alles mogelijk was. En bleef. De deuren sloten maar tijdelijk. In ieder geval toch niet helemaal.

En nu, nu ik aan de ‘verkeerde’ kant van de 30 beland ben en dichter bij 40 begin te komen – ik heb nog wel een aantal jaren voor het zover is, maar toch – vrees ik dat er deuren zijn die ik niet meer open krijg. Nooit meer. Op slot.  De mogelijk nog te bewandelen wegen zijn ontoegankelijk geworden. Om verschillende redenen. Omdat ik man en kind heb. Een huis en financiële verplichtingen. Een leven. Dingen die ik belangrijk vind. En waar ik ook niet onderuit of vanaf wil. Integendeel.

En dat heeft dus consequenties. ’t Maakt me soms droevig.
De studies die ik deed. De jobs die ik aannam. De (onderwijs-)wereld waarin ik terecht kwam. De dingen die ik gaandeweg leerde. Ze hebben mijn pad mee vorm gegeven. Ervoor gezorgd dat ik afboog, sneller doorstapte of ergens langer bleef stilstaan. De beslissingen die ik nam waren misschien niet allemaal even doordacht. Bij wie wel, als 18-jarige studiekiezer of blijven-plakker-door-leuke-collega’s… ’t Waren geen slechte wegen. Geen foute keuzes. Maar er zijn wel dingen bij waarover ik pieker. Had ik niet beter…Was ik niet sneller…Zou ik niet… een andere deur genomen hebben.

Ik ben bang. Soms. Omdat er een stemmetje klinkt, in mijn achterhoofd.
‘Zou er toch geen mogelijkheid zijn om…?’ of ‘Ben je zeker dat je àlles gedaan hebt…?’. Waardoor ik als gek begin te surfen, te klikken, te denken en te zoeken – net zoals een opgejaagde kitten de hele woonkamer rond kan spurten: ongecontroleerd, lijkt het.

Keuzes hebben consequenties. Maar ’t is niet dat wat me angstig maakt. Het is het moment waarop er geen keuze meer is, dat me verstikt.

En dan komt deze weer opnieuw voorbijvaren, heen en weer, als een mantra:

twenty-years-from-now-mark-twain

Ik wil zoveel. En misschien heb ik toch nog ergens iets over het hoofd gezien.

En kan ik die deuren toch nog (even) open krijgen. Lang genoeg om erdoor te glippen.

 

 

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s