Wij zijn vliegtuigspotters

We keken samen door het raam naar een voorbijvliegend vliegtuig. Het was al laag bij de grond. Het landingsgestel al naar beneden en de landingslichten knipperden. Wij, dat zijn kleuterdochter en ik. Manlief achter het stuur op de autostrade. Niet de plaats, noch het moment om door het zijraampje vliegtuigen te spotten. De ogen op de weg graag.

Ik wees op de raampjes. En de wielen die langzaam naar buiten plooiden. Vertelde haar dat er mensen in zitten, soms een paar honderd zelfs. Dat zo’n ding groter is dan de bus die ons voorbij stak. En zwaarder dan de vrachtwagen van daarnet. En dat dit vliegtuig zelfs nog een kleintje is.
Het vliegtuig vliegt nu echt bijna naast ons. We kunnen zelfs de lichtjes in de cabine zie branden. En de donkere cockpit. Met daarin de piloten. Die het besturen. Een beetje zoals papa de auto. Maar met meer knopjes en lichtjes. En dat dat daar toch iets moeilijker is.

Ik draai me om op m’n stoel om naar haar te kijken terwijl ik vertel. Ze staart naar buiten en trekt grote ogen. Zie haar denken. Ze probeert het zich voor te stellen. Hoe dat kan. Hoe de mensen binnen zitten, praten. Rondlopen. Hoe de piloot op de knopjes duwt. En dat ding in de lucht houdt.

Thuis wil ze graag filmpjes kijken van vliegtuigen. YouTube staat gelukkig vol. We kijken bijna een half uur naar opstijgen, landen, turbulentie en cockpitgesprekken. Ze is geboeid en wil meer. Nieuwe input. Ze is nieuwsgierig. Probeert te begrijpen. Hongerig. ‘k Moet toegeven, ik vind het ook erg interessant. Leer bij. Weet nu hoe straalomkering werkt (om te remmen). Cool.

De volgende dagen speuren we de lucht af naar vliegtuigen. Met de verrekijker. We zien er kleine en hele grote, met vier sporen in de ijle lucht ver boven ons hoofd. Ze vindt het fijn. Ik ook. Papa doet ook mee. We worden even vliegtuigspotters.

En ik vind het zo fascinerend dat een uitleg (en een paar filmpjes)  over zoiets banaals – want dat is vliegen al bijna, met tienduizenden vluchten per dag* – zo’n effect kan hebben op een kind. Waar volwassenen amper voor opkijken, kan bij kleuters voor blinkende oogjes zorgen. Nieuwsgierigheid. Verwondering.

En ik weet het.
Als er iets is wat ik wil meegeven, wat ik haar wil ‘leren’, is het verwonderd zijn. Als er iets is wat ik wil blijven, is verwonderd zijn. Ook over de dingen die banaal lijken, in de ogen van iedereen.

 

*Check deze, hoewel al wel wat jaren oud: Air traffic worldwide 2008

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s