Waas

Ligt het nu aan mij? Ik vraag het me af.
Er zijn dagen die wazig zijn. Waarin het me niet lukt me te concentreren. Of helder aandachtig te zijn. Mijn hoofd zit ergens anders. Mijn ogen registreren, maar wat binnenkomt, wordt niet geïnterpreteerd.

Terwijl ik m’n tanden poets, bedenk ik wat ik zal aan doen. Wanneer ik ons kleutertje aankijk, hou ik een oog op de klok gericht. Het andere checkt nog snel het weerbericht. Ik moet wel scheel kijken.

Rij ik naar het werk, maak ik het boodschappenlijstje voor vanavond. En stel ik een menu op voor de rest van de week. Koken gebeurt terwijl de wasmachine draait. Ik loop even heen en weer om de tv op te zetten. Haast me om de afwasmachine leeg te maken. Mijn hoofd steeds een stap verder op de realiteit.

Ik voer gesprekken die ik onmiddellijk weer vergeet. Geef antwoorden op automatische piloot en stel gepaste vragen zonder dat ik het weet. Flink zo. Ik functioneer. Voor wie enkel de buitenkant ziet.

De binnenkant probeert de ballen hoog te houden. De bordjes aan het draaien, zoals ik iemand het onlangs hoorde zeggen. Het lukt. Net.

Tenzij ik ziek ben. Zoals nu.
Kop vol snot. Een hoopje papieren zakdoeken naast mij in de zetel. Een warm dekentje en toch nog kou hebben. Koude voeten. Vréselijk.
Het enige wat ik nu wil is Netflix & chill – maar dan alleen. En chill, da’s met koekjes en thee.

Ik heb niet nagedacht over het menu van vanavond. Vergat ook postzegels te gaan halen. Een afspraak te maken bij de tandarts. Het weerbericht heb ik wel gecheckt. Maar alleen maar om me nog wat meer in de zetel te kunnen nestelen. Zo koud buiten, jakkie.
De balletjes in m’n hoofd liggen even aan de kant. De pauzeknop werd ingedrukt.

Om vier uur kruipt m’n kleuter mee onder de dekens en kijken we samen naar een Barbiefilm. In de diepvries zit nog wortelpuree. Niet vers, maar close enough. En daarnaast een heel pak fish sticks. Eten dat zelfs manlief kan koken zonder dat hij een kookboek moet openslaan.

Ik krijg een warm kopje thee. En een dampende kop soep. Die was nog over van gisteren. Krijg alweer wat kleur. Wat minder koude voeten.

En wanneer onze kieskeurige kleuter blij roept dat ‘viskroketjes met puree’ het àllerlekkerste eten ter wereld is, bedenk ik dat het best ok is om de balletjes af en toe eens te laten vallen. Of aan de kant te leggen.
En dat er anderen zijn die de bordjes mee helpen draaien.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s