In the blink of an eye

Het is midden in de nacht. Deed precies maar net m’n ogen dicht.
De vroedvrouw staat naast m’n bed. Met een flesje. Zo een heel kleintje. Hoeveel is het, 100 cc? Max. Had ik gebeld? Ik weet het niet meer.
Naast mij een klein wriemelend bundeltje in haar eigen bedje. Met een mutsje op en handschoentjes aan. Op een blauwe lamp. Ze doezelt nog wat. Is aan het wakker worden. Heeft honger. Maakt wat kleine geluidjes.

De kraamkamer is schemerig. Iets verder, op een plooibedje, papa. Ook wakker. Wat onbeholpen. Zo lief. Hij komt uit bed. Pakt de baby heel voorzichtig uit het doorzichtig plastic bedje en kruipt mee op bed. Legt haar in m’n armen. Zoekend naar de juiste manier.
Het zoekende mondje dat de te grote speen van het flesje vindt. De regelmaat van het getutter bijna hypnotiserend. Ik ruik de geur van gewassen babyhaartjes. Mustela. Voel de zachte stof van het sponsen babypakje. Het handje dat zich rond mijn duim knijpt. Het warme lijfje tegen mijn zacht geworden buik. Zo kunnen we nog uren liggen.

Ik doezel in. Droom weg.

WOW! WAT?! WIE?

Mijn bed beweegt. Ik wiebel mee. Ik open één oog. ’t Lijkt midden in de nacht. Deed precies maar net m’n ogen dicht.
De kamer is schemerig. ‘k Voel een haarlok plakken tegen mijn wang. Iets verderop, maar in hetzelfde bed, de rustige ademhaling van manlief. Hij slaapt gewoon verder.
Het wiebelen wordt erger. M’n deken schuift weg. Ik probeer het tegen te houden. Een plakkerig handje knijpt in mijn arm. Het lijfje dat eraan vast hangt springt op en neer op bed. Het sponsen kruippakje al lang vervangen door een slaapkleedje met broek. Mustela shampoo door een roze fles met snoepgeur. Snoepjesharen strijken langs mijn gezicht. Een vinger in mijn oog. Een mond tegen m’n oor.

‘Opstaan, mama! Ik wil naar beneden!’ Nog een minuutje, het is nog donker. Denk ik bij mezelf. En ik probeer het lijfje in slaapkleed nog even mee onder de dekens te stoppen. Ze protesteert maar matig. Kroelt zich tegen mij. Haar zachte lijfje wriemelt tegen mijn warme buik. Voor nog twee zalig lange minuten, tenminste.
En, terwijl ik de dekens terug tot onder onze kin trek, vraag ik me af waar de tijd naartoe gegaan is.

 

Graag gelezen en zin in meer?
Klik op de drie streepjes op de startpagina. Mijn wereld gaat voor je open!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s