Mijn meisje

Ik heb er maar eentje.
Wil er graag meer, hoor. En zij ook. Ze wil zo graag grote zus zijn.
Leg dan maar eens uit dat het niet zo makkelijk is.
En dat papa en mama ook nog graag een baby’tje willen, maar… ja… .
Enfin. Ander verhaal. Niet nu. Niet hier.

Ik heb er dus maar eentje. Kan niet vergelijken met anderen.
Af en toe met vriendinnetjes op school. Nichtjes.
Maar toch niet helemaal.

Al in de crèche zeiden ze het: ze is zo gevoelig. Mijn baby’tje.
Op school wat later dezelfde boodschap.
Ze trekt zich veel dingen aan. Als de juf boos is, op een ander kindje – uiteraard, blijft dat aan onze kleuter plakken. Geplaag. Een verdrietig vriendinnetje. Een vermoeide juf.
Ze neemt het mee. Naar huis. Naar bed. In haar slaap.
Heeft er soms hoofdpijn door. Wordt er van wakker. Huilt. Praat erover.
Nog lang erna.

En ik zie het.
Ik ken het. Ben ook zo. Altijd zo geweest. Anders. Raar.
Vaak wat alleen. Begreep het niet altijd. Voelde het wel steeds.

En dat maakt me bang.

Zie mijn eigen schooltijd passeren. Het pesten. Er niet bij horen. Het niet snappen.
En wil haar beschermen.

Ik probeer uit te zoeken wat ‘normaal’ kleutergedrag is. Wat anders is voor mijn eigen hoogsensitiefje. Ik dans. Op een koord. Tussen erkennen en bevestigen enerzijds en minimaliseren en rationaliseren anderzijds.

Niet makkelijk. Omdat ik mezelf nog niet altijd snap. Wel aanvoel hoe het moet. Kan . Mag.
Maar niet altijd weet hoe ik het moet uitleggen. Aan haar. Aan anderen.

 

*Deze tekst werd gepubliceerd op http://www.zitdazo.be/ervaringenvanouders op 18/10/2016*

3 gedachtes over “Mijn meisje

  1. Beste Lies,
    ik begrijp je VOLLEDIG! Wij hebben ook maar 1 zoontje van 3. Als ik jouw eerste alinea lees begrijp ik je. Omdat wij in dezelfde situatie zitten, heb k weinig woorden nodig om jullie situatie te begrijpen. 😏 ‘Ons wonder’ is ook hooggevoelig. (Net zoals de mama) Als ik jouw tekst lees, is het alsof ik deze zelf geschreven heb. Ikzelf ben ook gepest geweest. Je probeert je kind te beschermen tegen deze harde wereld. Maar hoe meer ik als mama daarin mijn best doe, hoe meer ik het gevoel heb dat ik faal als mama. Want het is MIJN fout dat hij zo gevoelig is, het is MIJN fout dat hij zo verlegen is, het is MIJN fout dat hij een ‘seut’ is. Mensen zijn zó hard. In hun ogen is dit alles mijn fout. Omdat ik ons zoontje overbescherm. En weet je wat het ergste is? Dat ik het ommenduur nog zelf geloof. Dát vind ik nog het ergste. Momenteel hebben wij het probleem dat ons zoontje geen kaka doet op zijn potje. Ik weet niet of dit iets met zijn hoofgevoeligheid te maken heeft. Maar ook hier komt de onzelfzekere mama weer naar boven. Het is allemaal niet makkelijk en zeker omdat er nog zoveel onbegrip is van zovele mensen. Bedankt om jouw ervaring met iedereen te delen! Dit maakt velen van ons toch iets minder onzelfzeker. Liefs

    Liked by 1 persoon

  2. Waw! Hier word ik stil van.
    Ook hier één wondertje dat gelukkig niet alles van haar hooggevoelige mama erfde. Maar wel het wachten op een tweede wondertje, dat niet meer lijkt te komen. Mezelf de hele tijd afvragend (soms zelfs verwijtend) dat dat allemaal mijn schuld is, dat ik te veel stress heb en het niet zal kunnen met twee kids. Gevolg van een laag zelfbeeld na pesten, van hooggevoeligheid,…? Hoe ga ik hiermee om? Het doet deugd te lezen dat ik niet alleen ben.
    Dank je wel!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s