Een plek in het team

Yusra en Rami. Ze mochten deelnemen. Aan de Olympische Spelen dan toch. Want eigenlijk was er voor hen geen plek. In hun land. In Het Westen. Op de boot naar veiliger oorden. Ze zwommen dan maar. Van thuis naar …

Ze worden toegejuicht. Met open armen ontvangen. Als Olympiërs. Deel van het vluchtelingenteam in Rio. De prefabluxe is een wereld van verschil met de tent waarin ze leefden.

Zij hebben geluk gehad. Werden eruit gepikt. Omdat ze goed op beeld pakten. Duidelijk uit hun woorden kwamen. Grote dromen hadden in hun armoedige bestaan. Dat werkt op tv. Bij de kijkers.

Bij het IOC. Of wie dan ook beslist over een deelname.

En we knikken. En klappen in onze handen. Juichen hen toe. Vinden onszelf verdraagzaam. Hebben ons goed hart getoond. Er mag een onafhankelijk vluchtelingenteam mee doen op de spelen. Top!

En we vergeten. Misschien gemakshalve. Dat er honderdduizenden anderen rondzwerven. In tenten leven. Hun land uitmoesten.  Zoeken naar beter. Naar leven. In plaats van overleven.

Die gewoon een thuis willen. En plek waar ze mógen zijn. Mogen zíjn.
Mensen die minder opvallen. Minder sterke sprekers zijn. Niet zo goed kunnen zwemmen. Niet opgevist werden.

Maar die misschien wel kunnen tekenen. Schrijven. Verzorgen. Troosten. Helpen.
Die niet strijden voor een medaille.
Maar gewoon een plekje willen dat ze thuis kunnen noemen. Waar ze met open armen ontvangen worden.

Cartoon: Khalid Albaih

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s