Wee-moet

Het overvalt me soms.
Melancholie. Het besef van tijdelijkheid. Vergankelijkheid.
En de verpletterende verantwoordelijk om iets van je, mijn, leven te maken. Om er alles uit te halen. Niks te missen. Niet af te wachten, maar te dóén. En niet straks, morgen of volgend jaar. Maar nú.

Het snoert m’n keel dicht. Doet me naar adem snakken.
Laat me in paniek op zoek gaan. Naar wat ik wil. Hoe ik dat wil. Kan bereiken. En of dat dan echt wel ‘alles eruit halen’ is. Life goals. Relationship goals. Mom & friendship goals.

Niet alleen volgens mijn eigen maatstaven. Maar ook die van anderen. De Samenleving. Familie. Vrienden. Vreemden zelfs. Hoe hard ik ook probeer om dat van me af te schudden. Ik wil me niet meten met anderen. Niet laten meten door anderen. Ik wil zelf passen, knippen en deleten. Snijden, vastnieten, aanplakken.

Steeds de bedenking: had ik niet sneller…beter…harder…vroeger… ?

De relativiteit van mijn doelen. De beperking ervan in de tijd. De rimpels in een plas.

Ik ben niet alleen. Dat weet ik. Het is een troost. Ergens. Dat we allemaal zoeken. Naar zinvol bezig zijn. Waardevol zijn. Betekenisvol.

Hopend op een minder vluchtige passage.

Doe m’n ogen dicht. Adem in.
Plak de tweede strook zorgvuldig gekozen behangpapier al even zorgvuldig tegen de muur.
Ik hoop dat hij blijft hangen.

(En gewoon even voor de zekerheid. De duidelijkheid. Weemoed is met een ‘d’, I know ;).)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s