Wonderwall


Because maybe

You’re gonna be the one that saves me


And after all
You’re my wonderwall

Het klinkt door de luidsprekers. Wonderwall. Ik word 20 jaar teruggekatapulteerd in de tijd. Of meer zelfs. Ik zoek het straks eens op…

Damn! 20 jaar. Da’s lang. Een vijfde van een eeuw. Bijna de helft van mijn leven. Argh…
Mijn gedacht dwalen af. Waar was ik 20 jaar geleden? Hoe was ik? Het?

Ik droeg Dr. Martens. Paarse. Met veters met de Engelse vlag erop. Mocht ze niet aan op school. Paars was geen uniformkleur. Grijs, wit en blauw wel. Allemaal hetzelfde. Of toch bijna.

Kurt Cobain was nog niet lang dood. In mijn kamer hingen posters. Van Nirvana. Maar toch vooral close-ups van hem. Hij had de mooiste ogen die ik ooit gezien had.
Ik kuste de poster naast de deur af en toe. En word nu een beetje rood… beetje gênant toch nu, die dweperij. 😁

MTV was échte Music Television. Met popnieuws. Clips. Een loop. Hitlijsten.

Er was geen internet. Ik had geen gsm. Niemand, trouwens.
Geen Instagram, Facebook. No WhatsApp. ‘k Schreef in schriftjes, niet op WordPress…

Ik las veel. En zo graag. Een hele woensdagnamiddag. Een vríje woensdagnamiddag! Shit. Echt. Dat dat bestond.
Een adempauze in de schoolweek.

Uren bellen na school. Met vriendinnen die je net nog had gezien. Er kon immers vanalles gebeurd zijn tussen vier en zeven.
En op vrijdag en zaterdagavond naar een fuif. Van de chiro ofzo … In het dorp. Of eentje verder. Optutten. Te kort rokje. Een uur krijgen waarop je thuis moest zijn en (bibberend van de kou) op de fiets later naar huis rijden.
Er was alleen frisdrank. Of Palm. Fuck. Palm. Vreselijk. Met cola erdoor werd dat mazout genoemd. Jakkes.
Zuurzoet. Ook de herinnering eraan…

Tijd passeert.

Intussen zag ik Daft Punk een eerste show geven op Werchter. Was ik op het afscheidsconcert van The Police. Startte het nieuwe millennium. Zonder de gevreesde cybercrash… Zoolander kwam uit. Love Actually ook. Geen idee meer in welke volgorde dat alles gebeurde.

Ik danste op liedjes van The Bloodhound Gang. De Chemical Brothers.
Las Memoirs of a Geisha. Een paar keer.
Bleef naar The Cure luisteren.
Zag een stukje van de wereld. Andere continenten.

Er kwamen katten. Een man. Een kleuter. Die uiteraard eerst een baby was.

In gedachten overloop ik de jaren. Ben veel vergeten. Logisch. Twintig jaar, da’s lang.

En toch… in mijn hoofd ben ik nog dezelfde 16-jarige die luidop meezingt met Oasis.

Ik trek morgen mijn Dr. Martens nog eens aan. Die staan nog steeds mooi onder een zomerrokje… 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s