De profundis clamo ad te (reprise)

Voor #Berlin
Voor #Munchen
voor #Nice
voor #Istanbul
voor #Paris
voor #Brussels
voor #Nigeria, #Syria, #theworld.

#Manchester

Ik huil. Dikke tranen. Slik. Stik.

’t Is ochtend. De radio staat aan. Beelden zijn te hard. Ik vluchtte weg van de tv.
Het verdriet. De schok.
De Angst.

Elke keer opnieuw.
Hoeveel keer al? Hoeveel keer nog?

En op mijn Facebookfeed verschijnen ze. Op Instagram. Twitter.
De vlaggen, hashtags en lichtjes. De ene na de andere.
Uit frustratie, ongeloof en woede. En veel onmacht.
Alle begrip. Veel respect.

Maar ik doe het niet. Niet deze keer. Niet meer.

Ik wil niet bidden voor Parijs. Niet voor Brussel, Orlando, Tunesië, Syrië. Ook niet voor Nice of Manchester. Niet op mijn knieën vallen. Geen handen ten hemel heffen. Niet smeken. Ik wil het niet overlaten aan een God, bestaand of onbestaand.

‘De profundis clamo ad te, Domine’. Het is de Latijnse versie van een bijbelpsalm, mocht je het willen weten. ‘Vanuit de afgrond roep ik u, Heer’.

‘De profundis clamo ad te, homine’.
Vanuit deze hel roep ik op je, mens. Ik schreeuw. Steek m’n handen uit.
Trek me op. Haal me hieruit.

Hoor me. Zie me. Help me.
Wees er.
Heb me lief.

Verzorg je.
Me.
Ons.

Maak ons beter.

 

 

 

2 gedachtes over “De profundis clamo ad te (reprise)

  1. Pingback: Mijn mama en ik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s