Vakantie!

Positief zijn. Ik probeer het. Serieus! In het ‘echt’ lijkt me dat al makkelijker dan in mijn teksten. Maar ok. Laten we het gewoon eens dóén.

Go!

Happy is fijn. Happy is tof. Happy is… *dansende mensen in mijn hoofd*!

(Las de vorige blogs opnieuw eens even na. Veel kritiek. Pijn. Verdriet.
Niet altijd even leuk om te lezen. Voor de schrijver niet. Voor de lezer ook niet.
Snap ik. )

Dus wil ik het graag proberen. Een positiefje. Shimmer and shine.

Met goeie moed begin ik te schrijven. ’t Was toen eergisteren.

Over het Schone. Het Goede. Het Fijne. De nakende vakantie. Yay!
Hét moment waar leerkrachten naar uitkijken! En hun studenten niet minder.
Zon, zee, strand. Een vrolijke kleuter. De geur van zonnecrème en kokos.
Een wiegende hangmat. Wuivende palmen. Het ruisen van de zee…

Ik schreef en zocht naar een mooie foto om erbij te plakken.
Iets met een heldere blauwe lucht. Mensen in short. Of een rokje. Met bloemen erop.

En dat vond ik.
Enfin, bijna.

Want. Ik bleef hangen tijdens het dwalen.
Bij Turkije. Fok. Again?! Serieus? Nee.
Klikte door. Wilde meer weten.
Zag de eerste ruwe foto’s. Fok. Nee. Nee.

Mensen die stonden te wachten. In de rij. Om te vertrekken.
Op vakantie. Weg van stress. Misschien van de realiteit. Van de ratrace.
Naar wuivende palmen. Ruisende zee. De geur van kokos.
Tijd. Voor elkaar. Kinderen. Een boek. Een frisbee of strandbal.

Ze telden de uren. Of de mensen voor hen. Hoe lang duurde het nog tot het hun beurt was.
Ticket afgeven. Labels plakken. Lachen. Een babbeltje. Koffer op de bagageband.
Nog een koffietje voor de naar de gate gaan? Of een boekje om te lezen. Een zoethoudertje.

Ze stonden te wachten. Telden de minuten. De mensen voor hen.
Zochten een perfecte plek. Om zoveel mogelijk schade toe te brengen.
Een rij. Mensen, vrolijk babbelend bij elkaar. Zorgeloos. Argeloos. Lichtjes in hun ogen.

Liepen er naartoe. Drukten op de knop.
Verwoestten het geluk. De hoop.
Opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Tot er geen lichtje meer te zien was. Geen babbeltje te horen.
Geen lach meer weerklonk.

Enkel nog de dreiging. Angst. De realiteit.

En dan zoek ik naar happy-happy-happy?
Nee. Naar andere woorden eerst.
Om dat verdriet te plaatsen. En de angst. De realiteit.

Die vrolijke tekst komt nog wel eens.
Maar niet nu.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s