Kruimeltjes

‘We hebben het vaker gedaan, hoor’. Zeg ik. Duidelijk. Misschien om mezelf ervan te overtuigen dat het toch écht goed is wat we doen: de auto volproppen met Ikea – tassen vol kleren. Goeie kleren, merkkleren, mooie kleren. Gewassen, gestreken en netjes opgeplooid. Ze passen niet meer. Of toch niet meer in deze tijd.

We vullen de zakken en rijden ze naar het vluchtelingencentrum. Ik voel me ongemakkelijk wanneer we de poort inrijden. Onrustig. Schuldig: ‘Begoede middenklasse gooit kruimels die ze kan missen voor de voeten van mensen die alles moeten missen.’

Naast een pleintje, waar enkele jongens voetballen, parkeren we. Ze kijken niet eens op, die jongens. Zijn zo bezig met hun spel. Enkel het spel telt. De rest is even weg.

We stappen uit, zoeken de ingang. Gaan binnen. We horen hier niet. Vreemde vogels. Hebben hier weinig te zoeken.

Het is er donker. Lijkt er op de kelders van een sporthal. Waar de kleedkamers zijn. Ruikt er ook zo. Of misschien eerder naar de gemeenschappelijke, ietwat bedompte slaapzaal op een cm-skivakantie. Niet vuil. Bewoond. Teveel volk in een te krappe ruimte.

En nu? ‘Drukken op de bel’, staat er. ‘Als er niemand komt, kloppen aan de deur van de gemeenschapsruimte’.
In wel 15 verschillende talen. Ik vraag het me af: wandelt hier dan regelmatig , zomaar, ineens, een groepje vluchtelingen binnen? Of een eenzame vluchter? Afgezet aan de poort? Trek uw plan. Door de deur naar binnen en daar lossen ze dan alles op?

Een man, net uit de douche, ziet ons staan. Probeert uit te leggen waar de gemeenschapsruimte is. We verstaan hem niet. Hij gebaart en neemt ons mee. Tot aan een afgesloten deur. ‘Kloppen’. Niet zomaar binnen. Zo staat het er. Vijftien keer hetzelfde.

Doen we, kloppen aan de deur.
Een hoofd komt kijken. Dat we zakken met kleren bijhebben en die graag willen afgeven. We zeggen het bijna verontschuldigend. Ik buig mijn hoofd zelfs wat. Sorry. Sorry dat ik het zo goed heb dat ik wat van dat teveel wil weggeven. Een aalmoes wil brengen. Een aflaat wil kopen.

De zakken mogen achteraan. In het berghok. Bij de rest. Op de hoop.
Ik slik.

Dankjewel. Tot ziens. Fijne dag.

Ik weet het niet zo. Kijk door het raam naar de jongetjes op het grasplein.

Ik slik.

Een gedachte over “Kruimeltjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s