Peace. Out.

Aan de uitgang van de Delhaize staat hij. ‘Mevrouw, mag ik dit bandje rond uw pols doen?’ Doe maar. Ik blijk goed gevoed. Geen verrassing. Zet de twee volle plastic zakken met eten neer.

‘De bandjes worden rond de bovenarmen van kinderen gedaan om te controleren of ze zwaar of zeer zwaar ondervoed zijn.’ Ik hoef de hele uitleg niet, weet het wel. Jammer genoeg. Jammer genoeg…

Ik kan helpen, door geld te geven. Uiteraard. Nú, zelfs. Of ik dan in een moeite ook even een domiciliëring zou willen opstarten? Nee. Dat doe ik niet. Niet op straat aan de uitgang van de supermarkt, op een tablet.

Maar ik wil wel helpen. Écht. Ik zoek uit hoe, later.

In mijn Facebook-overzicht verschijnt ze. Een kleutertje.  De foto getrokken door een fotograaf in Irak. Ze woont in een weeshuis. Tekende met krijt een mama op de grond.  Trok haar schoentjes met veel zorg uit en ging in  de getekende schoot liggen. Viel er in slaap, opgekruld. Geborgen.

Ik breek. Huil. Ik wil helpen. Moet uitzoeken hoe. Nu.

Niet met een emoji. Iets echts. Iets met effect. Ik zal uitzoeken hoe.

En laat Facebook vanaf nu voor wat het is. Pieter neemt wel over, sporadisch spring ik nog wel eens binnen…

Wie me wil bereiken, mailt me of belt me maar…

Peace. Out

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s